Sa aking Sintang Paaralan,


Isang buwan ang lumipas at malugod mong tinanggap ang daan-daang bagong mukha sa iyong mga kamay. Masaya mong ipinakita sa kanila kung paano ka binago ng teknolohiya at kung paanong ang luma mong anyo ay naging maaliwalas muli. Tinanggap mo sila kahit na naka-tsinelas lang sila at naka-simpleng t-shirt. Para sayo, hindi mahalagang may pera o marangya silang tingnan, ang mahalaga, may bagong mga utak na nais matuto sa ilalim ng iyong mapagkalingang komunidad. At kahit na sa mga nakakaraang buwan ay naging laman ka ng mga pahayagan dahil sa samu't saring balita-- maganda man sa pandinig o hindi-- ay pinili pa rin ng daan-daang ito na sa'yo magpasakop. Siguro dahil P12 lang per unit ang ibinibigay mo at wala silang pera. O kaya dahil maluwag lang ang standards mo kaya okay nang pumasok sayo kesa ibang may uniform at kung anu-anong miscellaneous fees. Anuman ang dahilan, ayos na dahil nakita nilang andyan ka as an option. Okay lang naman yata sa'yong option ka e. Hindi ko din alam. Siguro nga. Pero sana hindi.



Pagpasok, makikitang okay at astig yung mga bagong tayong dingding sa paligid ng bagong lagoon. Matutuwa din sila dahil may nagsusumigaw ng scoreboard o announcement board o traffic sign sa catwalk. Maaaliw din sila dahil parang kanto lang nila yung basketball court sa kanan kasi andaming tambay, kala mo may pa-liga halos araw-araw. Malulula din sila sa dami ng choices ng pagkain sa North at East Wings-- FEWA, FEWA with a twist, Pepsi, Pepsi Light, Pepsi Dark. Meron pang iba't ibang flavor ng french fries at samu't sari ding flavors at combinations ng shakes. Tapus kapag nakakuha na sila ng Basic Economics subject maiisip nilang healthy competition siguro yung nasa canteen, halos pare-parehas kasi yung tinda, pero sa isang banda mukhang competition lang naman talaga, walang healthy sa unahan ng salita, cut-throat kase madalas. Minsan na kasing may na-food poison sa amin sumakit ang tiyan. Pero hindi ko naman sinasabing lahat ng food stalls ganun. Yung iba lang. Minsan naman mauumay na sila kase  nga pare-parehas, pero siyempre titiisin ng madami yun. Una, dahil gutom na sila. Pero pangalawa, mas madame sa kanilang masasayangan sa maiipon kung ipangja-Jollibee nila yun o Andoks sa gilid. Okay na yung 'hamenchiz at hamenegg sandwitz' nila.



Pag-akyat naman nila sa iba pang floors maiisip nilang mapagpanggap ka pala kasi sa labas ka lang maganda pero yung mga classrooms mo, maliit, siksikan at mainit. Mukha pang mahilig kang magpalaro ng 'Trip to Jerusalem' kasi kulang-kulang ang upuan. At kung minamalas, may 'Group edition' yung Trip to Jerusalem mo kasi buong klase yung nawawalan ng room, inagawan na ng ibang may TBA sched na naunang nakapasok sa kanila. Makikita din nilang kulang ka ng equipments tulad ng typewriters, computers at microscopes. Yung iba kasi kinalawang na sa luma at yung iba naman virtual lang na nandiyan, mukhang itinago o hindi naman talaga binili. Tapos yung iba siguro props lang. Pero ayos pa rin, may computers naman sa baba sa West Wing at meron din naman sa kahabaan ng Teresa. Meron ding monopolistic competition ng pag-publish ng libro sa iyo at may dagdag na grade kung bibilhin nila ito. Madalas, yun na ang basehan ng grade. Kapag medyo manipis, nasa P180, pag medium ang kapal, P200, pag makapal hindi ko alam. Wala ka pa naman kasing nakitang kasing kapal ng McConnell and Brue, Campbell (Biology) o A History of the World ni Matthew Perry na binebentang libro/module/income-generating tool. Madalas, 200 pages plus lang. Yung iba okay naman ang content may matutuhan ka talaga, yung iba parang nagpamigay ka lang ng pera. Pero hahayaan mo nalang kasi sa grade naman. 



Ilang oras pa makikilala na nila ang mga gurong hinubog mo din sa tagal ng panahon. Madami sa kanila matanda na, yung iba may delusion of grandeur at yung iba naman sadyang ulyanin na. Meron din namang mga bata pa at idealistic. Merong nega stars at meron namang tamang turo lang. Pero meron din naman talagang latak. Yung mga mahilig mang-powertrip, mang-ipit ng estudyante at umabsent. Pag minamalas lang naman sila, sabay-sabay yan sa iisang sem, tapos may dodoble pa, uulit sa susunod na sem. Ayos. Hihilingin nila sayong pwedeng yung okay naman at cool na teacher. Kapag binigyan mo na, magrereklamo naman sa dami ng pinapa-memorize at sandamakmak na quizzes every meeting. Nak ng codswallop. Sa huli, matatanggap ding random sampling to at talagang random yung kadalasang makukuha. Wag ng mag-alala sabi nga "There's a pot of gold at the end of the rainbow (Anonymous)" at minsan literal to. Kasi nung ako, fourth year second sem ko nakuha yung mga okay na prof. Pahabol pero ayos na kesa wala. Random sampling, ika nga.



Madami pa silang makikilala, pero yung isa sa tatak sa kanila e yung mga tibak na naglipana. Sila yung mga taong madalas may gathering sa Popeye na ngayon e Great Wall na, parang sa China. Walang pun dun. Anyways, dapat di sila matakot. Nakakabingi lang minsan yung mga yun kasi laging nakasigaw at nakataas ang kamao kala mo laging may kaaway pero kapag nakausap mo yung iba sa kanila okay naman, ayos sa discourses. Bahala ka na nga lang kung maniniwala ka. Ingat lang, yung iba kasi dun, feeling namin free riders lang at bandwagoners-whateber. Ganun din yung sa ibang political organizations, yung opposite nila yung mga liberal, dilaw naman kulay nila. Ganun din, pipiliin mo lang kausap mo, yung iba kasi napag-utusan lang ni You-Know-Who daw  ng kung sinu-sino. Hindi ko na nalaman kung sino yun, He-Who-Must-Not-Be-Named daw e, kamukha siguro ni Lord Voldemort. Joke lang naman. May point naman parehas yung dalawang kulay na yan- dilaw at pula, ewan ko ba kung bakit nag-aaway palagi, madalas pag eleksyon. Pwede naman kasing peaceful at collaborative co-existence. Hay, "Power corrupts, but absolute power corrupts absolutely (Lord Acton, eternity)." Meron din namang mga academic organizations. Para sa akin kasi mas safe at productive kung doon ka sasali. Una, kasi iwas ka sa mga near-to-irrational bickerings ng warring political organizations. Pangalawa, may mga matutunan kang hindi mo makukuha kung nasa classroom ka lang. Pangatlo, dagdag friends sa Facebook, followers sa Twitter at kakwentuhan pag bored ka na at may gusto kayong pag-tripan. Pero seryoso, acad orgs nalang. Di bale ng bansagan ka nilang walang pakialam at bobo pag kinontra mo ang theories nila. Basta alam mong sa sarili mo may pakialam ka sa nagaganap sa lipunan at alam mo ang sinasabi mo, hindi mo lang talaga gustong ibaba ang sarili mo sa madalas na nakakainis na mga taktika, pwede naman kasi yun. Pareho ha. Wag mo rin pala  okrayin, baka patambangan ka pa o mas malala, temporary digital death. Keri lang naman yung huli. 



Marami pa sila sigurong makikitang bulok sa 'yo, mas madami pa siguro sa naisulat ko dito. Pero alam ko matututunan ka din nilang mahalin sa kabila ng madaming kamalian mo. 



Nakakahiya mang walang electric fan sa classrooms o kaya walang ilaw, ipagmamalaki ko namang madaming ATM sa loob mo, bawat floor pa. Nakakainis mang napakahaba palagi ng iyong pila, mas mahaba pa sa box-office lines ng balik-tambalang Wowie-Juday o Piolo-Sam films, napatunayan ko namang "Patience is really a virtue (ewan, eternity)" kahit na "disguised as a suffering (overheard, 2010)" pa siya. Simula Day 1 yan. At kahit ilang beses kaming mapamura dahil literal na ang hot mo, masaya pa rin. Kasi kahit na may BO yung isang kaklase o kaya may nagpasabog ng Dungbomb sa classroom, matitiis yun kahit papaano. Tumibay na kasi ang friendship sa loob ng iyong mga silid-aralan. Yung nagpatibay na bagay minsan profound tulad ng pagdamay sa problema at pagtulong nung nahirapan ang isa sa kanila. Pero madalas, mundane reasons kung bakit nabuo ang barkada at tumibay ang pagsasama-- pwedeng lipstick at makeup kit ang dahilan kung member ng Embalsamador Girls club o walang kamatayang alak at pulutan kung Gin Kings ang magkakaibigan. Meron namang dahil sa GM at PM kaya yun Tropang Texters na, tapos yung iba dahil sa exams. Cheatmates tuloy.



Makikita nilang nakakatawang experience pala ang manuod ng Pylon Run, hindi dahil sa mga tumatakbong hubad, pero dun sa reaksyon ng mga bakla at babaeng akala mo kung ano ang naganap. Masaya ding manuod ng mga parades ng bawat college at bawat department. Akala mo nasa MMFF float parade ka. Nakakatuwang manuod ng sunset sa 6th floor o sa linear park habang hawak ang kamay ng iyong kasama nagkekwentuhan ang barkada ng buong araw nila. Yung murang tusok-tusok sa kanto o french fries sa East masarap kainin kahit na madaming buraot na classmate, nabusog ka pa rin naman-- sa tawanang hatid nila. Okay ding magreview tapus nakahilera lahat ng upuan ninyo sa kahabaan ng corridors. Nakakapagbasa ka na kasi ng lesson, nakukuha mo pang mag-sight seeing ng kung sinu-sinong dumadaan sa baba. Madame pang karanasang matutuklasan, parang mga secret passageways sa Hogwarts o offices sa PUP na makikilala mo lang pag graduation na. Sila nalang ang maghanap at magiging saksi ka sa bawat makulay na yugto ng college life ng bawat isa.



Kahit tapos na ang apat na taon kong panunuluyan sa iyong abang tirahan, sobrang pinagmamalaki kong galing ako sa iyong paaralan. Wala man tayong pwesto sa UAAP o sa NCAA at hindi man tayo nakakapag- cheer dance, masaya na tayong manalo sa SCUAA. Manatili man tayong 12 pesos per unit, ayos lang, sa huli public service pa rin ang ginagawa mo. Ibinubukas mo ang iyong mga pinto sa mga batang tulad kong mahirap pero deserving ng higher education. Cheesy at cliche pero totoo. Masakit isipin na mayroong mga guro na dahil alam nilang kulang ang pambayad mo, okay ng mediocre ang teaching methods nila. Pero mas malaki pa rin ang pasasalamat ko dahil meron pa ring handang magturo at magbahagi ng kanilang nalalaman. Salamat, kasi nandun yung passion nila para ipakita sa aming hindi kami nalalayo dun sa mas mayayamang pamantasan. Sana dumami pa ang tulad nila.



Salamat sa tawanan, sa luha, sa inis at sa bawat isang karanasang nabuo sa iba't ibang sulok ng iyong paaralan. Sa'yo ko nakilala ang tunay na mga kaibigan at ang mga taong dapat pahalagahan.



Salamat dahil tinuruan mo ako ng maraming bagay na alam kong magagamit ko ngayong bahagi na ako ng lipunang pilit nating binabago. Salamat kasi nung simula pa lamang, unti- unti mo akong minulat sa mga bagay na dapat kong pakialaman at mga prinsipyong dapat kong panghawakan. Natuto akong itaas ang aking kamao kung kinakailangan pero maupo at makipag-usap dahil iyon ang mas nararapat. Natuto akong manindigan at makisama. Natuto akong masiyahan at makuntento sa mga maliliit na bagay sa buhay. Natuto akong mahalin ang pagkatuto. Natuto akong maging "the best na flower vase (Ramilo, 2011)" sa lahat ng flower vase sa paligid ko.



Dalawang buwan na ang lumipas ng ako'y lumisan sa iyong pisan at aaminin kong hindi kita ganung na-miss. Pero hindi ibig sabihin nuon na ayaw ko na sa'yo. Gusto kong bumalik. Gusto kong makabawi. Magtuturo ako, pangako. Pero sa ngayon hayaan mo muna akong lasapin ang mas malawak na mundo. Hayaan mo muna akong maglakbay at makisalamuha. Hayaan mo muna akong mag-aral muli. Hayaan mong punuin ko ang aking sarili ng mga panibagong karanasan at kaalaman. Para pagbalik ko, mas marami akong ibabahagi sa mga taong uhaw sa pagkatuto. Pagbalik ko, katuwang mo na ako sa pagbabago.



:)


Labels: , , , ,

felix felicis: Sa aking Sintang Paaralan,

Monday, July 18, 2011

Sa aking Sintang Paaralan,


Isang buwan ang lumipas at malugod mong tinanggap ang daan-daang bagong mukha sa iyong mga kamay. Masaya mong ipinakita sa kanila kung paano ka binago ng teknolohiya at kung paanong ang luma mong anyo ay naging maaliwalas muli. Tinanggap mo sila kahit na naka-tsinelas lang sila at naka-simpleng t-shirt. Para sayo, hindi mahalagang may pera o marangya silang tingnan, ang mahalaga, may bagong mga utak na nais matuto sa ilalim ng iyong mapagkalingang komunidad. At kahit na sa mga nakakaraang buwan ay naging laman ka ng mga pahayagan dahil sa samu't saring balita-- maganda man sa pandinig o hindi-- ay pinili pa rin ng daan-daang ito na sa'yo magpasakop. Siguro dahil P12 lang per unit ang ibinibigay mo at wala silang pera. O kaya dahil maluwag lang ang standards mo kaya okay nang pumasok sayo kesa ibang may uniform at kung anu-anong miscellaneous fees. Anuman ang dahilan, ayos na dahil nakita nilang andyan ka as an option. Okay lang naman yata sa'yong option ka e. Hindi ko din alam. Siguro nga. Pero sana hindi.



Pagpasok, makikitang okay at astig yung mga bagong tayong dingding sa paligid ng bagong lagoon. Matutuwa din sila dahil may nagsusumigaw ng scoreboard o announcement board o traffic sign sa catwalk. Maaaliw din sila dahil parang kanto lang nila yung basketball court sa kanan kasi andaming tambay, kala mo may pa-liga halos araw-araw. Malulula din sila sa dami ng choices ng pagkain sa North at East Wings-- FEWA, FEWA with a twist, Pepsi, Pepsi Light, Pepsi Dark. Meron pang iba't ibang flavor ng french fries at samu't sari ding flavors at combinations ng shakes. Tapus kapag nakakuha na sila ng Basic Economics subject maiisip nilang healthy competition siguro yung nasa canteen, halos pare-parehas kasi yung tinda, pero sa isang banda mukhang competition lang naman talaga, walang healthy sa unahan ng salita, cut-throat kase madalas. Minsan na kasing may na-food poison sa amin sumakit ang tiyan. Pero hindi ko naman sinasabing lahat ng food stalls ganun. Yung iba lang. Minsan naman mauumay na sila kase  nga pare-parehas, pero siyempre titiisin ng madami yun. Una, dahil gutom na sila. Pero pangalawa, mas madame sa kanilang masasayangan sa maiipon kung ipangja-Jollibee nila yun o Andoks sa gilid. Okay na yung 'hamenchiz at hamenegg sandwitz' nila.



Pag-akyat naman nila sa iba pang floors maiisip nilang mapagpanggap ka pala kasi sa labas ka lang maganda pero yung mga classrooms mo, maliit, siksikan at mainit. Mukha pang mahilig kang magpalaro ng 'Trip to Jerusalem' kasi kulang-kulang ang upuan. At kung minamalas, may 'Group edition' yung Trip to Jerusalem mo kasi buong klase yung nawawalan ng room, inagawan na ng ibang may TBA sched na naunang nakapasok sa kanila. Makikita din nilang kulang ka ng equipments tulad ng typewriters, computers at microscopes. Yung iba kasi kinalawang na sa luma at yung iba naman virtual lang na nandiyan, mukhang itinago o hindi naman talaga binili. Tapos yung iba siguro props lang. Pero ayos pa rin, may computers naman sa baba sa West Wing at meron din naman sa kahabaan ng Teresa. Meron ding monopolistic competition ng pag-publish ng libro sa iyo at may dagdag na grade kung bibilhin nila ito. Madalas, yun na ang basehan ng grade. Kapag medyo manipis, nasa P180, pag medium ang kapal, P200, pag makapal hindi ko alam. Wala ka pa naman kasing nakitang kasing kapal ng McConnell and Brue, Campbell (Biology) o A History of the World ni Matthew Perry na binebentang libro/module/income-generating tool. Madalas, 200 pages plus lang. Yung iba okay naman ang content may matutuhan ka talaga, yung iba parang nagpamigay ka lang ng pera. Pero hahayaan mo nalang kasi sa grade naman. 



Ilang oras pa makikilala na nila ang mga gurong hinubog mo din sa tagal ng panahon. Madami sa kanila matanda na, yung iba may delusion of grandeur at yung iba naman sadyang ulyanin na. Meron din namang mga bata pa at idealistic. Merong nega stars at meron namang tamang turo lang. Pero meron din naman talagang latak. Yung mga mahilig mang-powertrip, mang-ipit ng estudyante at umabsent. Pag minamalas lang naman sila, sabay-sabay yan sa iisang sem, tapos may dodoble pa, uulit sa susunod na sem. Ayos. Hihilingin nila sayong pwedeng yung okay naman at cool na teacher. Kapag binigyan mo na, magrereklamo naman sa dami ng pinapa-memorize at sandamakmak na quizzes every meeting. Nak ng codswallop. Sa huli, matatanggap ding random sampling to at talagang random yung kadalasang makukuha. Wag ng mag-alala sabi nga "There's a pot of gold at the end of the rainbow (Anonymous)" at minsan literal to. Kasi nung ako, fourth year second sem ko nakuha yung mga okay na prof. Pahabol pero ayos na kesa wala. Random sampling, ika nga.



Madami pa silang makikilala, pero yung isa sa tatak sa kanila e yung mga tibak na naglipana. Sila yung mga taong madalas may gathering sa Popeye na ngayon e Great Wall na, parang sa China. Walang pun dun. Anyways, dapat di sila matakot. Nakakabingi lang minsan yung mga yun kasi laging nakasigaw at nakataas ang kamao kala mo laging may kaaway pero kapag nakausap mo yung iba sa kanila okay naman, ayos sa discourses. Bahala ka na nga lang kung maniniwala ka. Ingat lang, yung iba kasi dun, feeling namin free riders lang at bandwagoners-whateber. Ganun din yung sa ibang political organizations, yung opposite nila yung mga liberal, dilaw naman kulay nila. Ganun din, pipiliin mo lang kausap mo, yung iba kasi napag-utusan lang ni You-Know-Who daw  ng kung sinu-sino. Hindi ko na nalaman kung sino yun, He-Who-Must-Not-Be-Named daw e, kamukha siguro ni Lord Voldemort. Joke lang naman. May point naman parehas yung dalawang kulay na yan- dilaw at pula, ewan ko ba kung bakit nag-aaway palagi, madalas pag eleksyon. Pwede naman kasing peaceful at collaborative co-existence. Hay, "Power corrupts, but absolute power corrupts absolutely (Lord Acton, eternity)." Meron din namang mga academic organizations. Para sa akin kasi mas safe at productive kung doon ka sasali. Una, kasi iwas ka sa mga near-to-irrational bickerings ng warring political organizations. Pangalawa, may mga matutunan kang hindi mo makukuha kung nasa classroom ka lang. Pangatlo, dagdag friends sa Facebook, followers sa Twitter at kakwentuhan pag bored ka na at may gusto kayong pag-tripan. Pero seryoso, acad orgs nalang. Di bale ng bansagan ka nilang walang pakialam at bobo pag kinontra mo ang theories nila. Basta alam mong sa sarili mo may pakialam ka sa nagaganap sa lipunan at alam mo ang sinasabi mo, hindi mo lang talaga gustong ibaba ang sarili mo sa madalas na nakakainis na mga taktika, pwede naman kasi yun. Pareho ha. Wag mo rin pala  okrayin, baka patambangan ka pa o mas malala, temporary digital death. Keri lang naman yung huli. 



Marami pa sila sigurong makikitang bulok sa 'yo, mas madami pa siguro sa naisulat ko dito. Pero alam ko matututunan ka din nilang mahalin sa kabila ng madaming kamalian mo. 



Nakakahiya mang walang electric fan sa classrooms o kaya walang ilaw, ipagmamalaki ko namang madaming ATM sa loob mo, bawat floor pa. Nakakainis mang napakahaba palagi ng iyong pila, mas mahaba pa sa box-office lines ng balik-tambalang Wowie-Juday o Piolo-Sam films, napatunayan ko namang "Patience is really a virtue (ewan, eternity)" kahit na "disguised as a suffering (overheard, 2010)" pa siya. Simula Day 1 yan. At kahit ilang beses kaming mapamura dahil literal na ang hot mo, masaya pa rin. Kasi kahit na may BO yung isang kaklase o kaya may nagpasabog ng Dungbomb sa classroom, matitiis yun kahit papaano. Tumibay na kasi ang friendship sa loob ng iyong mga silid-aralan. Yung nagpatibay na bagay minsan profound tulad ng pagdamay sa problema at pagtulong nung nahirapan ang isa sa kanila. Pero madalas, mundane reasons kung bakit nabuo ang barkada at tumibay ang pagsasama-- pwedeng lipstick at makeup kit ang dahilan kung member ng Embalsamador Girls club o walang kamatayang alak at pulutan kung Gin Kings ang magkakaibigan. Meron namang dahil sa GM at PM kaya yun Tropang Texters na, tapos yung iba dahil sa exams. Cheatmates tuloy.



Makikita nilang nakakatawang experience pala ang manuod ng Pylon Run, hindi dahil sa mga tumatakbong hubad, pero dun sa reaksyon ng mga bakla at babaeng akala mo kung ano ang naganap. Masaya ding manuod ng mga parades ng bawat college at bawat department. Akala mo nasa MMFF float parade ka. Nakakatuwang manuod ng sunset sa 6th floor o sa linear park habang hawak ang kamay ng iyong kasama nagkekwentuhan ang barkada ng buong araw nila. Yung murang tusok-tusok sa kanto o french fries sa East masarap kainin kahit na madaming buraot na classmate, nabusog ka pa rin naman-- sa tawanang hatid nila. Okay ding magreview tapus nakahilera lahat ng upuan ninyo sa kahabaan ng corridors. Nakakapagbasa ka na kasi ng lesson, nakukuha mo pang mag-sight seeing ng kung sinu-sinong dumadaan sa baba. Madame pang karanasang matutuklasan, parang mga secret passageways sa Hogwarts o offices sa PUP na makikilala mo lang pag graduation na. Sila nalang ang maghanap at magiging saksi ka sa bawat makulay na yugto ng college life ng bawat isa.



Kahit tapos na ang apat na taon kong panunuluyan sa iyong abang tirahan, sobrang pinagmamalaki kong galing ako sa iyong paaralan. Wala man tayong pwesto sa UAAP o sa NCAA at hindi man tayo nakakapag- cheer dance, masaya na tayong manalo sa SCUAA. Manatili man tayong 12 pesos per unit, ayos lang, sa huli public service pa rin ang ginagawa mo. Ibinubukas mo ang iyong mga pinto sa mga batang tulad kong mahirap pero deserving ng higher education. Cheesy at cliche pero totoo. Masakit isipin na mayroong mga guro na dahil alam nilang kulang ang pambayad mo, okay ng mediocre ang teaching methods nila. Pero mas malaki pa rin ang pasasalamat ko dahil meron pa ring handang magturo at magbahagi ng kanilang nalalaman. Salamat, kasi nandun yung passion nila para ipakita sa aming hindi kami nalalayo dun sa mas mayayamang pamantasan. Sana dumami pa ang tulad nila.



Salamat sa tawanan, sa luha, sa inis at sa bawat isang karanasang nabuo sa iba't ibang sulok ng iyong paaralan. Sa'yo ko nakilala ang tunay na mga kaibigan at ang mga taong dapat pahalagahan.



Salamat dahil tinuruan mo ako ng maraming bagay na alam kong magagamit ko ngayong bahagi na ako ng lipunang pilit nating binabago. Salamat kasi nung simula pa lamang, unti- unti mo akong minulat sa mga bagay na dapat kong pakialaman at mga prinsipyong dapat kong panghawakan. Natuto akong itaas ang aking kamao kung kinakailangan pero maupo at makipag-usap dahil iyon ang mas nararapat. Natuto akong manindigan at makisama. Natuto akong masiyahan at makuntento sa mga maliliit na bagay sa buhay. Natuto akong mahalin ang pagkatuto. Natuto akong maging "the best na flower vase (Ramilo, 2011)" sa lahat ng flower vase sa paligid ko.



Dalawang buwan na ang lumipas ng ako'y lumisan sa iyong pisan at aaminin kong hindi kita ganung na-miss. Pero hindi ibig sabihin nuon na ayaw ko na sa'yo. Gusto kong bumalik. Gusto kong makabawi. Magtuturo ako, pangako. Pero sa ngayon hayaan mo muna akong lasapin ang mas malawak na mundo. Hayaan mo muna akong maglakbay at makisalamuha. Hayaan mo muna akong mag-aral muli. Hayaan mong punuin ko ang aking sarili ng mga panibagong karanasan at kaalaman. Para pagbalik ko, mas marami akong ibabahagi sa mga taong uhaw sa pagkatuto. Pagbalik ko, katuwang mo na ako sa pagbabago.



:)


Labels: , , , ,

0 Comments:

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home